Αγαπημένες μου φίλες,
Είμαι χαρούμενη που σας βλέπω και φέτος εδώ σε αυτόν το χώρο για να τιμήσουμε μαζί την ημέρα της γυναίκας. Έχουμε αυτήν την ευκαιρία χάριν της ομοσπονδίας Ελληνίδων κυριών Ηλέκτρα. Τις ευχαριστούμε και ευχόμαστε να είναι πάντα άξιες να μας αντιπροσωπεύουν, να υποστηρίζουν και να προωθούν τα πολύ σοβαρά και φλέγοντα θέματα που μας απασχολούν και μας προβληματίζουν.
Σήμερα δεν θα σας μιλήσω υπό την ιδιότητα της ποιήτριας. Είχα την τύχη να παρακολουθήσω μαθήματα σχολής καλών τεχνών όσο αφορά την προσωπικότητα της γυναίκας, την καλαισθησία και γενικά την προσεγμένη της εμφάνιση.
Η γυναίκα στην πορεία των αιώνων είναι ένα θέμα κοινωνικό πολύ μεγάλο. Είναι πολύ μεγάλο διότι στα σχολεία δεν διδάσκονται μαθήματα κοινωνιολογίας. Όμως αυτό το κεφάλαιο θα το αφήσω στους κοινωνιολόγους να εμβαθύνουν σ’αυτό, να το αναλύσουν κι έπειτα αυτοί με τη σειρά τους να ζητήσουν ευθύνες από τους κυβερνήτες των κρατών. Εγώ μόνο θα το αγγίξω προκειμένου να εκθέσω τις γνώσεις μου για την προσωπικότητα της γυναίκας.
Γυρίζουμε έναν αιώνα πίσω, βλέποντας φωτογραφίες των μητέρων και γιαγιάδων μας, επίσης παλιές κινηματογραφικές ταινίες όπως η ταινία «Όσα παίρνει ο άνεμος». Βλέπουμε τις γυναίκες εκείνης της εποχής πόσο τέλεια ήταν η εμφάνισή τους. Τα όμορφα πλούσια φορέματα που φορούσαν, τα μακριά τους μαλλιά που έκαναν σκάλες, τις πλεξούδες γύρω από το κεφάλι και άλλα πολλά χτενίσματα.
Εκείνες οι γυναίκες ήταν αρχόντισσες όμορφες σαν νεράιδες εφάνταζαν σαν θεές. Όμως η αξία τους δεν αναγνωρίζονταν. Τις μεταχειρίζονταν σαν να ήταν αντικείμενα προς χρησιμοποίηση.
Εκείνα τα χρόνια ελάχιστες γυναίκες είχαν πρόσβαση στα σχολεία. Η πλειοψηφία των γυναικών ήταν αγράμματες. Γι’αυτό δεν μπορούσαν να έχουν λόγο. Δεν είχαν το δικαίωμα να έχουν γνώμη. Πάντα κάποιοι άλλοι αποφάσιζαν γι’αυτές. Υπολογίζονταν δεύτερης κατηγορίας όντα.
Στη δική μας γενιά υποχρεωτικά έπρεπε οι γυναίκες να πηγαίνουν σχολείο. Τότε άρχισαν σιγά σιγά να ανακαλύπτουν τον εαυτόν τους. Έβλεπαν ότι είχαν τα ίδια βιβλία και μαθήματα ισχυρό κι ασθενές φύλο. Επομένως κατάλαβαν ότι είχαν την ίδια δύναμη και ικανότητα με τους άνδρες διότι η δύναμη είναι στο μυαλό. Έτσι απόκτησαν αυτοπεποίθηση και πίστεψαν στον εαυτό τους. Δυνατές πλέον αποφάσισαν να επαναστατήσουν για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Πήραν τη ζωή στα χέρια τους. Έπρεπε να αποδείξουν ότι δεν είναι ασθενές φύλο και πως μπορούν να αναλάβουν οτιδήποτε και να το φέρουν εις πέρας.
Άρχισαν να δουλεύουν σκληρά. Από τα χαράματα έτρεχαν στις φάμπρικες για το μεροκάματο του πόνου. Καθημερινώς δέκα έως δώδεκα ώρες δουλειά. Άλλες τόσες ώρες για τις φροντίδες της οικογένειας. Το εικοσιτετράωρο δεν έφτανε διότι τότε ακόμα προσπαθούσαν με τα πρωτόγονα μέσα να ζυμώνουν, να μαγειρεύουν, να πλένουν, να σιδερώνουν, χωρίς καμία βοήθεια από κανέναν. Έτσι λοιπόν που να βρουν το χρόνο να έχουν την επιμελημένη εμφάνιση που είχαν πριν;
Οι κερδοσκόποι που καιροφυλαχτούν να βρουν και να εκμεταλλευτούν την κάθε ευκαιρία λανσάρισαν το παντελόνι και τα κοντά μαλλιά, εκμεταλλευόμενοι την ευάλωτη ψυχολογία των γυναικών. Οι γυναίκες υιοθέτησαν αυτούς τους νεωτερισμούς χωρίς δεύτερη σκέψη διότι κέρδιζαν χρόνο.
Δυστυχώς αυτή η μόδα ήταν άλλη μια παγίδα ακόμα. Διότι οι γυναίκες έχασαν την θηλυκότητά τους και απόμειναν να είναι μόνο εργάτριες. Αλλοίμονο κάτι πολύ χειρότερο. Σκλάβες, δούλες τώρα οι γυναίκες ήταν μηχανές που δούλευαν σαν αυτόματα. Δεύτερη φορά αντικείμενα προς όφελος των μεγάλων εκμεταλλευτών.
Οι κυβερνήσεις και το κατεστημένο δεν αναγνώρισαν ποτέ μέχρι σήμερα ότι η γυναίκα είναι άξια σεβασμού. Ότι κιόλας έχει πολλούς ρόλους. Γυναίκα, μητέρα, νοικοκυρά, σύζυγος, είναι υπευθυνότητες με πολλές υποχρεώσεις και απαιτήσεις. Για να ανταπεξέλθουν πρέπει να προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις, ψυχικές και σωματικές, καθημερινώς.
Φίλες μου αντιλαμβάνομαι ότι χάσαμε πολλά. Αυτά που κερδίσαμε ήταν μόνο περισσότερα βάρη, κόπο και μόχθο. Σήμερα η εικόνα της κουρασμένης, ταλαιπωρημένης και επιπλέον ξενιτεμένης γυναίκας που αντικρίζουμε είναι αποκαρδιωτική. Ας σκεφτούν και να αναλογιστούν αυτήν την κατάσταση οι ιθύνοντες.
Πρέπει να σκεφτούμε και τι μαθήματα και οδηγίες να δώσουμε στις κόρες μας τουλάχιστον αυτές να μην είναι θύματα όπως εμείς.
Αλλά ας ξανάρθουμε στο θέμα της εμφάνισης. Σήμερα παρατηρείται το εξής φαινόμενο. Ενώ βαδίζουμε στο δρόμο βλέπουμε μόνο άτομα με παντελόνια. Πού είναι η γυναίκα; Την εξαφάνισαν, την έθαψαν μέσα στον ίδιο της τον εαυτό. Φίλες μου για να καταλάβουμε την σοβαρότητα του θέματος θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Εάν παρουσιαστούν μπροστά μας δύο άνδρες, ο ένας με αντρικό ντύσιμο και κτένισμα και ο άλλος να φοράει φουστάνι και γενικά η εμφάνισή του να είναι θηλυπρεπής και μας ρωτήσουν ποιον από τους δύο προτιμούμε, οπωσδήποτε θα απαντήσουμε ότι προτιμούμε αυτόν που επιβεβαιώνει το αρσενικό με την εμφάνισή του. Το ίδιο αρνητικά βλέπουν και οι άνδρες τις γυναίκες με ανδροπρεπή εμφάνιση. Φανταστείτε τους ομοφυλόφιλους που με μακριά μαλλιά και φορέματα προσπαθούν να ελκύσουν τους άνδρες.
Το αποτέλεσμα. Φίλες μου δεν τα καταφέραμε τότε μόνο με την ομορφιά, αλλά ούτε και σήμερα μόνο με την γνώση. Χρειάζονται και τα δύο.
Προτείνω να επανακτήσουμε την ωραία εικόνα που είχαμε πριν και μαζί με την γνώση που έχουμε σήμερα θα μπορέσουμε να ολοκληρωθούμε και να δώσουμε εμείς στον εαυτό μας την αναγνώριση που περιμένουμε να μας δώσουνε οι άλλοι. Να νομοθετούμε και να αποφασίζουμε για την πολιτεία, την κοινωνία, την οικογένεια, την παιδεία. Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Φίλες μου περάσαμε τις εξετάσεις. Έχουμε όλα τα διπλώματα από όλες τις δοκιμασίες που υπεστήκαμε στη ζωή.
Τότε πήραμε την ζωή στα χέρια μας. Τώρα ας πάρουμε την τύχη, την τύχη του κόσμου. Σαν νοικοκυρές να νοικοκυρεύουμε τον κόσμο. Σαν μητέρες να περιθάλπουμε τα ορφανά και να φροντίζουμε τους ηλικιωμένους. Σαν γυναίκες να ομορφαίνουμε τα πάντα στο πέρασμά μας.
Οι γυναίκες πρέπει να έχουν την οικονομική άνεση και περιθώριο χρόνου για να ξεκουράζονται και να καλλωπίζονται. Όταν οι γυναίκες είναι όμορφες, είναι όμορφος και ο κόσμος.
Επιπλέον αντί να απορρίπτουμε τους άνδρες και αν παίρνουμε τους δικούς τους ρόλους, είναι καλύτερα να τους διδάσκουμε. Ένα από τα μαθήματα πολύ σπουδαίο που πρέπει να μάθουν οι άνδρες, από τους γιους μας μέχρι τους κυβερνώντες, είναι ότι ο Θεός μοίρασε τους ρόλους.
Στον Αδάμ είπε: «Εσύ Αδάμ με ιδρώτα θα κερδίζεις το ψωμί. Κι εσύ Εύα με πόνους θα γεννάς τα παιδιά.» Ας ελπίσουμε ότι σ’αυτόν τον ταλαιπωρημένο πλανήτη που ζούμε θα μπουν από την αρχή νέα θεμέλια και βάσεις για μια ανθρωπότητα που βιώνει με λογική, ανθρωπιά, ήθος, σεβασμό κι αξιοπρέπεια.
ΜΑΡΙΝΑ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ