Ευρισκόμενη σε μια συντροφιά και συζητώντας για κοινωνικά θέματα, ειπώθηκε η φράση: «Πυρ, γυνή και θάλασσα», που υπονοεί τρεις καταστροφές.
Στο άκουσμά της ένα κύμα οργής στην ψυχή και μια αστραπή θυμού στο μυαλό με ώθησαν να αποχωρήσω. «Φωτιά, γυναίκα και θάλασσα» είχαμε γίνει ένα.
Περπατώντας μονολογούσα. Η φωτιά, η γυναίκα και η θάλασσα, στο ίδιο εδώλιο κατηγορουμένου, με τη μομφή της καταστροφής!!
Το γεγονός ότι η φράση ακούγεται στην αρχαία ελληνική, αφήνει να εννοήσουμε ότι πρωτοειπώθηκε πολύ πίσω στο παρελθόν.
Φτάνοντας σπίτι πήρα μια βαθιά ανάσα, ήπια ένα ποτήρι νερό, και έπιασα το επιτραπέζιο αναμμένο κερί, το κράτησα στα χέρια μου να ζεσταθεί λίγο η ψυχή μου.
Εκείνη την ώρα συνειδητοποίησα γιατί μου άρεσε πάντα να έχω παρέα μου την φωτιά με ένα κερί, ή στο τζάκι να με συντροφεύει. Επίσης μου άρεσε να έχω εικόνες με το βυθό της θάλασσας, και πολλές φορές έφτιαχνα ένα ψεύτικο θαλάσσιο βυθό μέσα σε μεγάλες γυάλες. Αυτές ήταν οι ομοιοπαθείς φίλες μου που τις αγαπούσα χωρίς να γνωρίζω γιατί.
Κρατώντας το κερί στα χέρια μου, σκέφτηκα ότι πρέπει να κάνω μια κουβέντα με τη φωτιά. Σαν φίλες έπρεπε να συζητήσουμε, να τα πούμε. Της λέω λοιπόν: Γιατί φωτιά σε κατηγορούν ότι είσαι καταστροφή;
Εσύ ζεσταίνεις τους ανθρώπους όταν κρυώνουν και χάρη σε σένα έχουν τα ψημένα ψωμιά και φαγητά. Είσαι η βοήθεια σε κάθε τους ανάγκη. Η φωτιά μου απάντησε:
-Ο βοριάς ο βασιλιάς των ανέμων με θεωρεί ευνοούμενή του. Όταν φορώ το κόκκινό μου φουστάνι, φαντάζεται ότι με θαυμάζουν οι άλλοι άνεμοι και τότε έρχεται με βία και θυμό να με αφανίσει. Τότε εγώ οργίζομαι, φουντώνω, χάνω τον έλεγχο και έτσι γίνεται η καταστροφή.
Την κοιτούσα, η ύπαρξης της πάνω σε ένα κερί, κι εγώ απέναντί της, η ψυχή μου σε ένα κορμί.
Σκέφτηκα, τώρα πρέπει να μιλήσω και με τη θάλασσα. Αγνόησα αποστάσεις και χρόνο, κι ενώ πλησίαζα, παρακαλούσα να είναι ήρεμη για να μπορέσουμε να μιλήσουμε. Έφτασα όμως σε κακή ώρα. Μόλις είχαν αρχίσει να φιλονικούν η θάλασσα και ο βοριάς. Ακούω το βοριά να λέει:
-Έ, κυρία θάλασσα. Γυαλίζεις σαν καθρέπτης πάλι σήμερα. Όλο ερωτική πρόκληση είσαι.
-Δεν προκαλώ εσένα κύριε βοριά.
-Μπα; Και ποιά νομίζεις πως είσαι, η καλλονή του κόσμου; Εγώ έχω την καλή μου συμβία τη γη. Τα παιδιά μου είναι τα δέντρα, τα λουλούδια, τα φυτά.
-Ναι, αλλά δεν την αγαπάς, διότι υποπτεύεσαι ότι και οι άλλοι άνεμοι της έσπειραν σπόρους και τότε τη βάζεις τιμωρία. Στέλνεις την ευνοούμενή σου συννεφούλα να πάρει νερό από μένα, για να δροσιστούν η συμβία γη και τα παιδιά σου, αλλά μετανοιώνεις και την ξαναστέλνεις πίσω δίνοντάς μου το νερό, και μένει διψασμένη η γη, τα δέντρα, τα λουλούδια και τα φυτά. Στην συνέχεια κάνεις ατελείωτους πολέμους με τους άλλους ανέμους, επειδή υποψιάζεσαι ότι φλερτάρουν τη φωτιά και τη συννεφούλα τις οποίες κατάφερες να μπλέξεις στα ερωτικά σου δίχτυα. Αυτές με τη σειρά τους ζηλεύουν η μια την άλλη, και στην μεγάλη τους σύγκρουση, η φωτιά ρίχνει αστροπελέκια να κάψει τα παιδιά σου και η συννεφούλα τα τρομάζει με τις μεγάλες βροντές.
-Αρκετά κυρία θάλασσα. Ξέρεις ότι έχω μεγάλη δύναμη και θ’ αρχίσω να σε χτυπώ και να σε δέρνω μέχρι να σου ταράξω όλα σου τα σωθικά.
-Ναι, αλλά όταν θα σε πιάσουν πάλι οι αγάπες για την συμβία σου και θα θέλεις να την καλοπιάσεις, με τι μούτρα θα στείλεις τη συννεφούλα να πάρει νερό από μένα; Άντε πήγαινε να κρυφτείς σε καμιά σπηλιά να μη σε βλέπω.
-Δεν με βλέπεις. Είμαι αόρατος όπως ο Θεός, γι’ αυτό έχω τόση μεγάλη δύναμη.
-Δεν είσαι τίποτε γι’ αυτό δεν φαίνεσαι. Φαίνονται μόνο τα καταστροφικά σου έργα. Ο Θεός φαίνεται από τα καλά του έργα.
Τελείωσε η λογομαχία με μια θεαματική νίκη υπέρ της θάλασσας. Η θάλασσα αποδείχτηκε δυνατή, αγέρωχη σαν μια αυτοκράτειρα που δεν φοβάται κανένα. Χαρά και υπερηφάνεια πλημμύρισε το είναι μου.
Σκαρφάλωσα σε ένα βραχάκι για να μπορώ να θαυμάσω στην πληθωρική ομορφιά της. Το γαλάζιο της φόρεμα με τις άσπρες γιρλάντες και δαντέλες ήταν η γοητεία της.
Είχα όμως ερωτηματικά. Πρώτο ερώτημα: Γιατί ήταν και αυτή στην θέση του κατηγορουμένου; Δεύτερο ερώτημα: Άραγε μια τέτοια μεγάλη αυτοκράτειρα έχει ταίρι ή ζει μόνη; Άρχισα με την πρώτη ερώτηση.
-Τρανή μεγάλη θάλασσα, άκουσα τη συζήτηση που είχες με το βοριά και είδα τη μεγάλη σου δύναμη και το καλό που κάνεις να δίνεις νερό στη γη. Τότε όμως γιατί σε κατηγορούν ότι είσαι καταστροφή;
-Διότι ο βοριάς με κτυπά και με ταράσσει συνεχώς και έτσι γίνονται οι καταστροφές.
-Αφού του δίνεις νερό για τη συμβία και τα παιδιά του, τότε γιατί σε χτυπά;
-Διότι δεν ανέχεται και δεν θέλει να αναγνωρίσει ότι ένα θηλυκό στοιχείο έχει δύναμη. Το γόητρό του θίγεται και έτσι κάθε φορά βγάζει το άχτι του χτυπώντας με. Εγώ συνεχίζω να δίνω νερό στην γη και τα παιδιά του, ελπίζοντας ότι μια μέρα θα σταματήσει τις βαρβαρότητες.
-Για πες μου, όμορφη θάλασσα, εσύ έχεις ταίρι;
-Ναι, έχω. Ταίρι μου είναι ο ουρανός, ο οποίος είναι δίκαιος και πιστός. Είμαστε αγκαλιασμένοι με ένα γαλάζιο σεντόνι, αγαπημένοι για πάντα. Βασιλιάς μας είναι ο ήλιος, βασίλισσα η σελήνη και φίλοι μας τα άστρα.
Ο βασιλιάς ήλιος με χαμόγελο αποχαιρετούσε το βασίλειό του, κι εγώ έπρεπε να φύγω. Μπροστά σε αυτά τα μεγαλειώδη θαύματα αισθάνθηκα σαν ένα μικρό πουλάκι που πετάει γρήγορα στην φωλιά του. Ότι συνομίλησα με τη φωτιά και τη θάλασσα θα τα ανέλυα μια άλλη φορά. Τώρα είχα ανάγκη να ξεκουραστώ μέσα σε απόλυτο σκοτάδι για να μπορέσει το μυαλό μου να κατανέμει τις εικόνες από τις τελευταίες εμπειρίες. Μου χρειαζόταν καθαρός νους, διότι τώρα έπρεπε να απευθυνθώ στην γυναίκα, την πιο δύσκολη περίπτωση. Αλλά σε ποιά γυναίκα, ποίας εποχής; Βλέπεις η φωτιά και η θάλασσα είναι δυο αρχέγονα στοιχεία από αρχής κόσμου. Αλλά η γυναίκα; Μάλλον θα ‘πρεπε να απευθυνθώ στην πρώτη γυναίκα από κτίσεως κόσμου, την Εύα, το τελευταίο, το πιο όμορφο και το πιο τέλειο δημιούργημα του Θεού.
Με δέος μεγάλο, αρχίζω να της απευθύνω τις απορίες μου:
-Μητέρα Εύα και μητέρα όλου του κόσμου. Γνωρίζω ότι ο Θεός σε έπλασε παίρνοντας ένα πλευρό από τον Αδάμ για να είσαι δίπλα του και να έχεις την ίδια αξία, τα ίδια δικαιώματα, τα ίδια δώρα, τις ίδιες ευλογίες με αυτόν. Δεν πήρε κομμάτια από τα πόδια του για να είσαι κάτω από αυτόν. Δεν πήρε κομμάτι από την κεφαλήν για να είσαι πάνω από αυτόν. Πήρε κομμάτι από την πλευρά του για να είσαι ίδια με ‘κείνον. Γιατί όμως τότε κατηγορείσαι ότι είσαι καταστροφή;
Περίμενα την απάντησή της. Φοβόμουν ότι τάραξα τη γαλήνη της. Ξαφνικά την ακούω μέσα στο μυαλό μου να μου λέει:
-Εγώ από δική μου σκέψη και πρωτοβουλία δεν έκανα καμία καταστροφή. Με εξεγέλασε και με εξαπάτησε ο όφις.
-Με προσπάθεια κατάφερα να βρω το κουράγιο να της πω: Ευχαριστώ μητέρα Εύα, αναπαύσου εν ειρήνη.
Έπρεπε να σκεφτώ ώρα πολλή. Από αρχής κόσμου το πνεύμα του καλού και το πνεύμα του κακού κυβερνούνε τον άνθρωπο. Το καλό με τη θετική επιρροή και το κακό με την αρνητική. Ο Θεός όμως μας έφτιαξε καθ’ εικόνα και ομοίωσίν Του, λογικά όντα για να μπορούμε να ξεχωρίζουμε τους διαλογισμούς που προέρχονται από το πνεύμα του καλού και τους διαλογισμούς που προέρχονται από το πνεύμα του κακού. Η πρώτη Εύα έκανε πολλά λάθη. Πρώτον, δέχτηκε να συνομιλήσει με το πνεύμα του κακού. Δεύτερον, συμφώνησε πριν καθόλου συμβουλευτεί το πνεύμα του καλού. Τρίτον, με την σειρά της παρέσυρε τον Αδάμ στον ίδιο λάθος δρόμο.
Γιατί όμως το πνεύμα του κακού δεν συνομίλησε με τον Αδάμ; Η πιθανή εξήγηση είναι ότι επειδή η Εύα ήταν πολύ όμορφη και προκειμένου ο Αδάμ να έχει την αγάπη της, θα ήταν σίγουρα συγκαταβατικός μαζί της. Επομένως με την πτώση της Εύας ήταν σίγουρη και η πτώση του Αδάμ.
Αλλά το πνεύμα του κακού δεν μπορεί να νικήσει το πνεύμα του καλού. Κι αν συμβεί αυτό θα είναι για λίγο, για να πάρουμε το μάθημά μας.
Έτσι ο Θεός έστειλε τη δεύτερη Εύα, την Παναγία, η οποία ήταν πάντα μέσα στον ναό και συνομιλούσε με το Θεόν. Εκείνη ήταν ευλογημένη να γεννήσει τον Υιόν Του, και να γίνει η Βασίλισσα των ουρανών. Μετά από αυτό το μεγάλο και σπουδαίο γεγονός, η γυναίκα πήρε πάλι την πρώτη θέση που είχε πριν την πτώση.
Επανέρχομαι πάλι στην πρώτη Εύα για να πω ότι εκείνη είχε πολλά δικαιολογητικά. Η πρώτη Εύα δεν είχε μαθήματα και εμπειρίες μιας άλλης γυναίκας. Για την πρώτη Εύα, όλα ήταν η αρχή της αρχής. Δεν υπήρξε ποτέ παιδί για να μάθει σιγά-σιγά μέχρι να γίνει ενήλικη. Μόλις έλαβε σάρκα, οστά, πνοή πήρε μαζί και την λογική, έπρεπε να έχει γνώση και πείρα.
Σήμερα η γυναίκα που έχει την πρώτη κα τη δεύτερη Εύα να μαθαίνει και να παραδειγματίζεται, άραγε καταλήγει πάντα στις πιο σωστές σκέψεις και αποφάσεις για τον εαυτόν της, το σύζυγό της και τα παιδιά της, ή κάνει λάθη καθημερινώς και αντί να έχει στην ζωή της παράδεισο, έχει βάσανα, πόνους και καταστροφές;
Ένα πολύ σοβαρό πράγμα δεν πρέπει να ξεχνάμε· η γυναίκα γεννάει τον άντρα και τον μαθαίνει να σέβεται τη μητέρα, την αδελφή, για να ξέρει έπειτα να σεβαστεί τη γυναίκα και την κόρη. Στην συνέχεια να ξέρει να νομοθετεί και να αναγνωρίζει ότι άντρας και γυναίκα έχουν την ίδια αξία και τα ίδια δικαιώματα, διότι είναι και οι δυο άνθρωποι φτιαγμένοι από την ίδια ουσία.
ΜΑΡΙΝΑ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ
Αυτό το κείμενο γράφτηκε και παρουσιάστηκε τον Μάρτιο 2008 από την Ομοσπονδία Ελληνίδων Λαβάλ «ΗΛΕΚΤΡΑ», για την Ημέρα της Γυναίκας.
♥